(nazwisko do wiadomości redakcji)

Odpowiada Janusz Gdański, Ogólnopolska Izba Gospodarki Nieruchomości

– Nie ulega wątpliwości, że w budynku została zużyta taka ilość wody, jaką wykazało wskazanie wodomierza głównego. Odbiorcami wody są wyłącznie mieszkańcy budynku i nie ulega wątpliwości, że za tę wodę muszą zapłacić, bo jeśli nie oni, to kto? Odrębną sprawą jest ustalenie przyczyn takiego zużycia wody oraz prawidłowego sposobu rozliczenia.

Skoro wszystkie mieszkania są wyposażone w wodomierze, to należy założyć, że ubytki wody powstały w wewnętrznej instalacji wodociągowej. Możliwe jest także, że w budynku znajduje się nieopomiarowany zawór czerpalny, np. w pralni. Zawór taki może się też znajdować na zewnątrz budynku. Za wodę, która wyciekła z nieszczelnej instalacji lub została pobrana z zaworu, który nie jest opomiarowany, musi zapłacić właściciel instalacji, którym jest wspólnota mieszkaniowa.

Instalacja wodno-kanalizacyjna jest elementem nieruchomości wspólnej, którą, stosownie do definicji zawartej w art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r., stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 cytowanej ustawy każdy właściciel lokalu, członek wspólnoty mieszkaniowej ma obowiązek ponosić wydatki i ciężary związane utrzymaniem nieruchomości wspólnej proporcjonalnie do posiadanego udziału w tej nieruchomości.

Zarządca powinien więc obciążyć kosztami zużytej wody (różnicą pomiędzy wskazaniami wodomierza głównego a sumą wskazań wodomierzy indywidualnych) członków wspólnoty mieszkaniowej proporcjonalnie do posiadanych przez nich udziałów. Warto jednak zlecić zarządcy dokonanie analizy przyczyn nadmiernego zużycia wody – być może trzeba zlikwidować nieopomiarowane zawory albo uszczelnić instalację.