Udowadniałem, posługując się obliczeniem zaczerpniętym z czasopisma „Doradca Energetyczny” (nr 78/2008), że przy zastosowaniu odpowiedniej „inżynierii finansowej” wywiązywanie się wspólnot z zadłużenia wcale nie musi oznaczać obciążenia bieżących wydatków członków wspólnoty. Wprost przeciwnie, oszczędność zużycia energii w budynku przynosi wymierne oszczędności finansowe. Dlaczego więc niebudzące wątpliwości korzyści z tytułu wdrażania termomodernizacji nie wzbudzają oczekiwanego zrozumienia inwestorów. Aby odpowiedzieć na to pytanie przypomnę pokrótce historię regulacji ustawowych i pojawiających się problemów finansowania termomodernizacji. Pierwszym przepisem wprowadzającym była ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o wspieraniu inwestycji termomodernizacyjnych. Ustawa ta upoważniała inwestorów do zaciągania kredytu w wysokości 75% wartości przedsięwzięcia, a wypłata premii termomodernizacyjnej przyznawana była po zakończeniu spłaty zadłużenia, a więc nie wcześniej niż po 7-8 latach od zakończenia inwestycji. Oczywistym warunkiem uzyskania premii było i jest zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z ustaleniami audytu energetycznego i w terminie określonym w umowie kredytowej. Ustawa przewidywała liczne uwarunkowania i pracochłonne procedury, co wpływało na brak zainteresowania ze strony inwestorów. Nowelizacja ustawy, która nastąpiła w 2002 roku, złagodziła niektóre restrykcyjne przepisy i radykalnie zwiększyła liczbę wniosków, co napotkało na kolejną barierę, tym razem finansową. W 2004 roku środki budżetowe na ten cel skończyły się już we wrześniu, a w 2005 roku – w maju. Znowelizowana ustawa obniżyła pułap udziału inwestorów we współfinansowaniu przedsięwzięć termomodernizacyjnych do 20% i równocześnie zostały zwiększone środki budżetowe na wypłatę premii.

więcej w numerze 7-8/09 „Administratora”