Ściana jednowarstwowa:
Jak sama nazwa wskazuje, składa się tylko z jednej warstwy materiału budowlanego, który musi spełniać określone warunki wytrzymałościowe, konstrukcyjne jak i termoizolacyjne. Ściany te wznosi się z następujących materiałów:
- pustaków keramzytobetonowych
- pustaków z ceramiki poryzowanej
- bloczków betonu komórkowego
Grubość ściany powinna wynosić 36-44 cm, aby była wystarczająco ciepła. W celu uniknięcia ucieczki ciepła pomiędzy bloczkami, stosuje się zazwyczaj zaprawy ciepłochłonne lub klejowe zaprawy cienkowarstwowe. Trzeba też pamiętać o dociepleniu miejsc, w których w ścianie są elementy konstrukcyjne z betonu (nadproża, wieńce). Elementy te można również wykonać je z prefabrykowanych elementów systemowych. Stosując nadproża prefabrykowane (wykonane z materiału ściennego ze wzmocnioną konstrukcją), znacznie ułatwiamy i przyspieszamy pracę, gdyż nie wymagają one stosowania podparcia montażowego, ani wykonywania żadnych dodatkowych czynności. Minusem prefabrykowanych elementów systemowych jest jej wyższa cena.
Współczynnik przenikalności cieplnej dobrze wyizolowanej ściany powinien osiągnąć nawet U = 0,30 – 0,35 W/(m²*K). Jest to bardzo dobry wynik, zwłaszcza że zgodnie z normą budowlaną, współczynnik ten dla ścian jednowarstwowych powinien wynosić co najmniej 0,5 W/(m²*K). Zdecydowanym minusem budowania ścian jednowarstwowych jest fakt, iż w wielu miejscach mogą się pojawić tzw. „mostki termiczne”, przez które ciepło ucieka na zewnątrz domu.

Ściana dwuwarstwowa:
W Polsce najbardziej popularna, zapewne dzięki możliwości uzyskania niskiego współczynnika przenikalności cieplnej – 0,25 – 0,30 W/(m²*K), przy niemal tak samo prostym wykonaniu, jak w przypadku ścian jednowarstwowych.
Pierwsza warstwę stanowi tutaj warstwa nośna (24-25 cm), która może być zbudowana z dowolnego materiału, jednak zazwyczaj stosuje się:
- bloczki wapienno-piaskowe
- keramzytobetonowe lub ceramiczne pustaki
- beton komórkowy
Drugą warstwę stanowi ocieplenie, które stanowi wełna mineralna (zalecana dla betonu komórkowego) lub styropian. Izolacja ta sprawia, że wszystkie potencjalne mostki termiczne, zostają uszczelnione, dzięki czemu zwiększamy energochłonność naszego domu. Całość przykryta zostaje cienkowarstwowym tynkiem na siatce.

Ściana trójwarstwowa:
Pierwszą część stanowi warstwa nośna (18 – 20 cm), którą można wymurować z cegieł, pustaków ceramicznych (albo betonowych) lub z bloczków betonu komórkowego. Ocieplenie o grubości 8 - 15 cm, stanowi styropian lub wełna mineralna (dla której należy zostawić szczelinę wentylacyjną grubości 3-4 cm, w celu odparowania wilgoci, która może się tam dostać). Ostatnią część stanowi ścianka elewacyjna o grubości 6-12 cm (ściany przeznaczone do tynkowania – max 9 cm). Mocuje się ją za pomocą kotew, które są wyprowadzone ze ściany nośnej podczas etapu murowania. 
Największe zalety tego typu ściany to m.in. bardzo dobra izolacja akustyczna, stabilizacja temperatury wewnątrz domu, świetna ciepłochłonność, duża odporność na ogień oraz wysoka trwałość elewacji (większa niż w pozostałych typach ścian).
Koszty budowy ściany trójwarstwowej można odpowiednio zmniejszyć, poprzez odpowiedni dobór materiałów. Nie zapominajmy o tym, że do wykonania tego typu robót należy zatrudnić wykwalifikowaną ekipę budowlaną, w celu uniknięcia późniejszych problemów (możliwość ukrywania błędów pod kolejnymi warstwami). 
 

Autor: Łukasz Sojczyński


Źródło: www.termomodernizacja.com.pl