Wyodrębnianie i sprzedaż samodzielnych lokali mieszkalnych rozpoczęło się w Polsce w latach 70-tych XX wieku, w nieruchomościach należących do Skarbu Państwa, w których mieszkańcy posiadali tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w postaci umowy najmu. (tzw. lokale komunalne). Lokale mieszkalne jako samodzielne nieruchomości Skarb Państwa zaczął sprzedawać na rzecz dotychczasowych najemców ustanawiając ich tym samym współwłaścicielami nieruchomości. Pierwsze lokale mieszkalne sprzedawano bez przenoszenia udziału we własności gruntu.
Niestety w ślad za tym faktem nie następowało przekazanie właścicielowi lokalu jego praw i obowiązków związanych ze współwłasnością, rozumianą na zasadach postanowień Kodeksu cywilnego. Dotyczyły to choćby rozporządzaniem częścią wspólną w nieruchomości. Skarb Państwa samodzielnie dysponował przydziałami bądź sprzedażą strychów itp.
Koszty, które musiał ponosić właściciel w związku z utrzymaniem nieruchomości wspólnej nie mogły być wyższe od kosztów czynszu dla  lokalu komunalnego, stanowiącego własność Skarbu Państwa. Powodowało, to brak powiązania pomiędzy kosztami rzeczywistymi jakie powinny być przeznaczone na prawidłowe utrzymanie nieruchomości, a kosztami ponoszonymi, które na ogół były dalece nie wystarczające na prowadzenie odpowiednich remontów i konserwacji w nieruchomości, co z dzisiejszej perspektywy patrząc spowodowało olbrzymią degradację techniczną nieruchomości należących w poprzednich latach do Skarbu Państwa.