W 2008 roku uległo zniszczeniu 1113 budynków, spośród których aż 1067 było eksploatowanych. Głównym „winowajcą” tych katastrof były przede wszystkim siły natury: intensywne opady atmosferyczne, powodzie, silne wiatry, obfite opady śniegu, osunięcia ziemi, wstrząsy sejsmiczne, uderzenia piorunów i pożary, a także inne wydarzenia losowe, jak wybuchy gazu, wybuchy kotłów c.o., uderzenia samochodu w budynek, itp.

Nie oznacza to, że należy załamywać ręce i mówić: los tak chciał czy siła wyższa. Nawet wobec sił natury nie musimy być bezsilni.

Śnieg na dachu Po zawaleniu się dachu hali w Chorzowie w styczniu 2006 roku nadmiernie obciążonego obficie padającym i lodowaciejącym śniegiem, szybko, bo 10 maja 2007 r. została znowelizowana ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (DzU z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.). Nowelizacja zaczęła obowiązywać od 20 czerwca 2007 r. (DzU nr 99, poz. 665). Wprowadziła ona istotne zmiany (Rozdział 6 Utrzymanie obiektów budowlanych) mające na celu zwiększenie bezpieczeństwa użytkowania obiektów budowlanych. Wynika z nich, że właściciel lub zarządca obiektu odpowiada za zapewnienie bezpieczeństwa jego użytkowania nie tylko dbając o sprawność techniczną budynku. Musi również zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniami człowieka lub sił natury, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego elementów budynku i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu, także instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska, instalacji gazowych oraz przewodów kominowych – dymowych, spalinowych i wentylacyjnych. Kontrola okresowa, dokonywana co najmniej raz na 5 lat, powinna obejmować sprawdzenie stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu i jego otoczenia; kontrola ta powinna obejmować również badania instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów. Przy nowelizacji ustawy szczególną uwagę zwrócono na budynki wielkopowierzchniowe, traktowane jako obiekty podwyższonego ryzyka, gdyż ich konstrukcja bywa nietypowa, skomplikowana, a przebywać w nich mogą nawet dziesiątki tysięcy ludzi. Uznano więc, że trzeba je poddać zaostrzonej kontroli na etapie projektowania, etapie realizacji oraz w okresie użytkowania, którym w tym zajmujemy się w tym artykule.
 

więcej w numerze 6/09 Administratora