Nie uznaje się publikacji merytorycznych za dowód podnoszenia kwalifikacji zawodowych, pomimo że bezsporne jest, że przygotowanie artykułu wymaga nie tylko umiejętności publicystycznych, ale bieżącej analizy stale zmieniających się uregulowań prawnych oraz publikacji dotyczących opisywanego zagadnienia.

Pan Ryszard pominął jeszcze jedną, niezwykle istotną kwestię. „Godziny” za udział w szkoleniach uzyskuje wyłącznie słuchacz, chociaż wydaje się logiczne, aby uzyskiwał je także wykładowca, co chyba nie wymaga uzasadnienia. Nie mają także prawa do „godzin” ani członkowie Komisji Odpowiedzialności Zawodowej ani Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej ani biegli sądowi z zakresu zarządzania nieruchomościami, pomimo że właśnie oni powinni dysponować odpowiednią wiedzą, której posiadanie wymaga stałej aktualizacji.

Jeszcze w lipcu 2008 roku zwróciłem się do Ministerstwa Infrastruktury z sugestią, że uznanie autorów publikacji, wykładowców, członków KOZ i PKK oraz biegłych sądowych jako tych, którzy muszą w ciągu roku uczestniczyć w 24 godzinach szkoleń w charakterze słuchaczy, jest zapewne wynikiem przeoczenia. Otrzymałem odpowiedź, że jest to działanie celowe, jako że prowadzenie wykładów czy przygotowywanie publikacji jest tylko odtwarzaniem wcześniej zdobytej wiedzy. Odpowiedź przyjąłem do wiadomości, ale niechętnie i bez przekonania.

Sygnalizowałem jeszcze jeden problem. W myśl ww. rozporządzenia nie ma żadnych ograniczeń dotyczących osób i firm, które szkolenia organizują. Ani we wniosku o uzyskanie numeru szkolenia, ani w przekazywanym do Ministerstwa wykazie wydanych zaświadczeń nie musi się wskazywać wykładowców. Tym samym Ministerstwo nie ma wpływu na to, by szkolenia prowadzili faktycznie eksperci, posiadający rzetelną wiedzę i autorytet w środowisku.

Nie ulega wątpliwości, że doskonalenie zawodowe jest konieczne na każdym stanowisku pracy. Producent obuwia czy fryzjer musi śledzić aktualną modę, kierowca – zmiany w prawie o ruchu drogowym, prawnik – nowelizacje ustaw oraz wyroki sądów, nie mówiąc o nauczycielach i lekarzach. Jednak twierdzę, że sformalizowanie zasad „zaliczania” szkoleń jest niecelowe. Na dowód – wyobraźmy sobie, że prezes firmy zarządzającej chce, aby jego pracownicy, licencjonowani zarządcy nieruchomości, spełniali określone w rozporządzeniu warunki formalne. Wystarczy, aby do Ministerstwa zgłosił, że np. w dniach 13-15 maja 2009 r. organizuje 24-godzinne szkolenie na temat „Problemy w zarządzaniu nieruchomościami”. Następnie prześle do Ministerstwa listę osób, które w szkoleniu uczestniczyły.