Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych wszyscy członkowie, którym przysługują spółdzielcze prawa do lokali są obowiązani uczestniczyć w wydatkach związanych z eksploatacja i utrzymaniem nieruchomości wspólnej w częściach przypadających na ich lokale.

Pod pojęciem nieruchomości wspólnej zgodnie z zapisem art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 roku o własności lokali należy rozumieć grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu.

 Dźwig osobowy jest zaliczany do urządzeń służących wszystkim właścicielom nieruchomości bez względu na to czy mają możliwość z jego korzystania względnie czy chcą z niego korzystać. Tym samym wszyscy posiadacze spółdzielczych praw do lokali w danej nieruchomości musza pokrywać koszty eksploatacji i utrzymania dźwigu. Nawet w sytuacji gdy nieruchomość jest zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi, a tylko jeden z nich posiada dźwig osobowy. Orzecznictwo Sądów Powszechnych w tym zakresie jest jednoznaczne i wszystkie pozwy osób o zwrot niesłusznie zapłaconych opłat za korzystanie z dźwigu osobowego (windy) w przypadku gdy mieszkańcy parteru budynku nie płacą za dźwig, a mieszkańcy pierwszego piętra tylko w wysokości 50 %, są przez nich wygrywane. Niektóre spółdzielnie mieszkaniowe zasłaniają się regulaminami wewnętrznymi względnie zapisami statutowymi lecz jest to nieskuteczne ponieważ art. 8 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych daje delegacje tylko do częściowych uregulowań praw i obowiązków członków spółdzielni w drodze zapisów statutowych, nie ma tam wzmianki o inny sposobie rozliczania kosztów eksploatacji i utrzymania nieruchomości.