Prawo do legalnego rozliczania kosztów odsprzedawanych mediów wypracowano najpierw w orzecznictwie NSA i SN. Dzisiaj nikt nie ma już wątpliwości, że dokonywanie takich rozliczeń jest jak najbardziej dopuszczalne. Owe rozliczenia noszą nazwę „refakturowania” czyli wystawienia faktury przez pierwszego nabywcę na rzeczywistego odbiorcę tych usług. Jak zauważono wyżej, refakturowanie jest konsekwencją przyjęcia pewnej fikcji odsprzedaży usług. W przypadku świadczenia usług z oczywistych względów nie można bowiem przekazać usługi pomiędzy kolejnymi kontrahentami; usługobiorca może być tylko jeden. Niemniej oczywiste jest, że zobowiązanie podatkowe obliczone przy zastosowaniu stawki właściwej dla świadczonej usługi ma związek z faktem wykonania określonej czynności będącej przedmiotem opodatkowania.

W praktyce obowiązują następujące zasady refakturowania:

- faktyczny usługobiorca musi korzystać z usługi świadczonej przez faktycznego usługodawcę,

- podmiot refakturujący w fakturze nie dolicza marzy do ceny określonej w fakturze wystawionej przez faktycznego usługodawcę,

- zastosowana jest ta sama stawka podatku,

- w przypadku częściowego refakturowania usług cena określona w refakturze jest ustalona w odpowiedniej proporcji do zakresu refakturowanej usługi,

- w umowie zawartej między kontrahentami znajduje się postanowienie, że usługi te będą przedmiotem odrębnego świadczenia i będą odrębnie refakturowane.

Jednym z warunków refakturowania jest niedoliczanie marży do pierwotnej ceny. Oznacza to, że zarówno cena netto, jak i stawka podatku VAT w fakturze dokumentującej odsprzedaż usług dla użytkownika są takie same jak w fakturze zakupu usługodawcy. Sprzedający może przyjąć jednak jako podstawę opodatkowania podatkiem VAT cenę brutto zakupionych uprzednio usług (wskazaną w pierwotnej fakturze zakupu), jeżeli nie odliczył wynikającego z tej transakcji podatku naliczonego.

więcej w kwietniowym „Administratorze”